Iets Zonder Boeken

Een tijdje geleden las ik in Humo een interview met Matthijs Van Nieuwkerk, de presentator van de geweldige dagelijkse talkshow ‘De Wereld Draait Door’ op Nederland 3. Hij had het onder meer over hoe hij er spijt van heeft dat hij destijds Nederlands heeft gestudeerd. ‘Lees al die prachtige Nederlanders en die schitterende Vlamingen, maar maak er alsjeblieft niet je studie van’, raadde hij de lezer aan.

Nu ik zelf op zes maanden van het einde van mijn bachelor-opleiding Nederlands-Engels aan de UGent zit, denk ik dat ik Van Nieuwkerk enkel gelijk kan geven. Of nee, ik moet het anders formuleren: voordat ik aan de studie begon, had ik totaal verkeerde verwachtingen. Ik lees heel graag Engelse én Nederlandstalige romans, en ik hoopte ergens dat ik aan het einde van die drie jaar een mondje zou kunnen meepraten over de meeste belangrijke boeken die ooit in beide talen zijn verschenen.

Maar hoe is het mogelijk dat ik na twee en een half jaar Nederlandse taal- en LETTERkunde nog nooit de namen Elsschot, Mulisch, Hermans, Grunberg, Van Dis, Brouwers, A.F. Th., Boon, Reve of Carmiggelt in een auditorium heb horen vallen?

Maar misschien is het, zoals met alle écht mooie dingen in het leven, dat je er zelf naar toe op zoek moet gaan. Alleen was dat net wat ik door het beginnen aan deze richting dacht te doen.

Fairytale visions

Ik had net mijn jas aangetrokken en was afscheid aan het nemen van M. en E., toen mijn blik op E.’s boekenkast viel. Dat doet de voyeur in mij wel vaker, je kan echt ongelofelijk veel afleiden uit iemands boekenkast. Een siddering ging langs mijn rug. De typische rode kleur van die ruggen herkende ik uit de duizend. ‘Is dat…?’ ‘Ja, Lekturamaboeken!’ ‘Dat meen je niet!’

We vormen een soort van sekte, wij Lekturamafans. ‘Lekturama sprookjes en vertellingen’ was een reeks sprookjesboeken met bijhorende cassettes uit het midden van de jaren ‘80. Als beginnende lezer heb ik ze stuk voor stuk verslonden, en ik herinner me nog steeds veel van de schitterende illustraties waar ik uren naar kon staren en die me in sommige gevallen ook nachtmerries bezorgden. ‘Hans en Grietje’, ‘Pinokkio’, ‘Assepoester’,… Ik had er wel een stuk of twintig, en kende ze stuk voor stuk uit mijn hoofd.
Een klein decennium was het geleden dat ik voor het laatst een Lekturamaboek in mijn handen had gehad. Toen we gingen verhuizen, heeft papa ze verkocht. Als stoere puber in spe konden die kinderachtige boeken me toch geen zak schelen. Het was dan ook een Proustiaans moment toen ik ze vorige week stuk voor stuk in de kast zag staan. ’75 cent per stuk, in de kringwinkel, en natuurlijk heb ik ze allemaal meegenomen’, zei E. Ze hebben nog niéts aan magie moeten inboeten.
De jacht is open. De pointless nostalgic in mij wil die boeken terug in de kast hebben. Als iemand er een of meer tegenkomt op een of andere rommelmarkt of in een kringwinkel, neemzemeeikbetaaljeterug! Liefst zonder cassette. Want die had ik vroeger ook niet.

Tabula rasa

Vandaag schijnt bekend te staan als ‘Blue Monday’, ofwel de meest deprimerende dag van het jaar. De meeste goeie voornemens zijn alweer verbroken, en de volgende vakantie is nog mijlenver weg.

Een nieuw jaar, een nieuwe weblog. Zo lijkt het wel. Ik heb een hele tijd mijn bek gehouden, maar ik vond het tijd om mijn blog nieuw leven in te blazen. Maar dan beginnend bij nul. 2009 is op meer dan een vlak een beetje mijn ‘year zero’, of mijn ‘Y34RZ3R0’, om het met Trent Reznor te zeggen. Echte voornemens zou ik het niet noemen, maar we zien wel wat er gebeurt. De eerste 30 dagen van het jaar zijn in ieder geval al grotendeels ingevuld: nog anderhalve week en maar liefst vijf examens scheiden me nog van een moment bevrijding.