Fairytale visions

Ik had net mijn jas aangetrokken en was afscheid aan het nemen van M. en E., toen mijn blik op E.’s boekenkast viel. Dat doet de voyeur in mij wel vaker, je kan echt ongelofelijk veel afleiden uit iemands boekenkast. Een siddering ging langs mijn rug. De typische rode kleur van die ruggen herkende ik uit de duizend. ‘Is dat…?’ ‘Ja, Lekturamaboeken!’ ‘Dat meen je niet!’

We vormen een soort van sekte, wij Lekturamafans. ‘Lekturama sprookjes en vertellingen’ was een reeks sprookjesboeken met bijhorende cassettes uit het midden van de jaren ‘80. Als beginnende lezer heb ik ze stuk voor stuk verslonden, en ik herinner me nog steeds veel van de schitterende illustraties waar ik uren naar kon staren en die me in sommige gevallen ook nachtmerries bezorgden. ‘Hans en Grietje’, ‘Pinokkio’, ‘Assepoester’,… Ik had er wel een stuk of twintig, en kende ze stuk voor stuk uit mijn hoofd.
Een klein decennium was het geleden dat ik voor het laatst een Lekturamaboek in mijn handen had gehad. Toen we gingen verhuizen, heeft papa ze verkocht. Als stoere puber in spe konden die kinderachtige boeken me toch geen zak schelen. Het was dan ook een Proustiaans moment toen ik ze vorige week stuk voor stuk in de kast zag staan. ’75 cent per stuk, in de kringwinkel, en natuurlijk heb ik ze allemaal meegenomen’, zei E. Ze hebben nog niéts aan magie moeten inboeten.
De jacht is open. De pointless nostalgic in mij wil die boeken terug in de kast hebben. Als iemand er een of meer tegenkomt op een of andere rommelmarkt of in een kringwinkel, neemzemeeikbetaaljeterug! Liefst zonder cassette. Want die had ik vroeger ook niet.