Who you gonna call?
“WAT? Nog nooit Ghostbusters gezien?”
Het leek een misdaad tegen de filmcultuur, of op z’n minst een teken van een heel slechte jeugd. Een vriend had al bijna 30 jaar op aarde doorgebracht zonder ooit genoten te hebben van de avonturen van Peter Venkman, Slimer en de Stay-Puft Marshmallow Man. Daarin was hij natuurlijk lang niet de enige, maar mijn herinneringen aan die film (en de minstens even leuke sequel) waren te goed om niet meteen een gezamenlijke visie te organiseren. Ghostbusters bracht meteen herinneringen boven aan vrijdagavonden uit mijn lagere schooltijd. Bij oma in de zetel met een kommetje chips in de schoot, en genieten. Voordat je het wist, was het elf uur – een tijdstip waarop je enkel op 31 december nog wakker zou mogen zijn. Ghostbusters had misschien niet de Velociraptors uit Jurassic Park, noch de coole auto uit Back to the Future, maar had wel spoken! Waterspuwers met mensen in! Een koelkast die fungeerde als een poort naar een andere dimensie! Prachtige herinneringen, die je het liefst met iedereen zou willen delen. Ik zag mezelf al als een missionaris in de orde van Bill Murray. Als het niets zou worden met dat diploma, kan ik nog steeds gaten in de mensen hun geek-cultuur vullen.
Zo kwam het dat ik laatst voor het eerst in minstens zeven jaar ging zitten voor een tweetal uur nostalgische gein. Alles viel op zijn plaats. Het was vrijdagavond, en ik had een kommetje chips voor me. Kom in mijn armen, Peter Venkman, trouwe vriend.
Hij viel tegen.
Het tempo lag zelfs voor een film uit 1984 wel heel laag. De mopjes waren lang niet zo grappig als ik me herinnerde. De stop-motion van de monsters zag er amateuristisch uit. En het verhaal was bovendien gewoon onduidelijk – iets met een Gatekeeper, een Destructor en ene Zuul, maar meer kon ik er niet uit opmaken. Anno 2011 bleken zelfs de Ghostbusters niet bestand tegen de tand des tijds. Dit doet geen afbreuk aan de nostalgische waarde, natuurlijk. Misschien is Ghostbusters gewoon een film die gemaakt is om met de minder kritische ogen van een negenjarige te bekijken. Maar in mijn herinnering was het zoveel meer dan dat.
Ik ben er een beetje paranoïde van geworden. Als zelfs de Ghostbusters niet meer zo leuk zijn als vroeger, hoe zit het dan met al die andere avonturenfilms waar ik als kind gek van was, en die van mij zo’n filmnerd hebben gemaakt? Moet ik Raiders of the Lost Ark wel herbekijken als de Blu-Ray uitkomt? Zullen de Gremlins ook zo gedateerd zijn? Ben ik Back to the Future niet stiekem aan het idealiseren?
Intussen lijkt er dan toch schot te komen in de al jaren geleden aangekondigde threequel van Ghostbusters. Tot voor een week geleden keek ik er hard naar uit, maar vandaag ben ik daar niet meer zo zeker van. Want ik weet dat veel mensen hetzelfde als ik zullen voelen als ze de eerste film voor de gelegenheid zullen herbekijken. En op sommige dingen mag de tijd geen vat hebben.
Ghostbusters heb ik zelf al even niet meer gezien, de BTTF-saga wel en die bleef overeind. Met dank aan mijn nog onveranderde kinderdroom: het hoverboard!
Whatever a Go Go
31/05/2011 op 19:17